به یاد مهدی پرویز

۱-     زمستان 1386؛با جمعی از شاعران و برگزار کنندگان شب شعر عاشورا راهی نجف اشرف بودیم. مهدی پرویز را همان لحظات اول دیدم وبیشتر دیدم. از شیرین زبانی هایش معلوم بود که می تواند خودش دوستانش را انتخاب کند. و انتخاب کرد: افشین علا! و چه دوستی برای این سفر بهتر از افشین ؟ من هم افشین علا را انتخاب کرده بودم ...

  به گمانم از همان روز خود را(به مزاح) مدیر برنامه های استاد افشین علا معرفی می کرد ! بعد ها رابطه ی پرویز  و برادرم علا غلیظ تر شد ؛ تا آنجا که دیروز صدای زلال اما بغض آلود افشین علا را در تشیع جنازه ی پرویز شنیدم .پرویز را در زادگاهش دلیجان به خدا سپردند.

  من و علا و پرویز در نجف و کربلا هم اتاق بودیم . پرویز به حقیقت روح سیال و طبع روانی داشت .سه روزی که در نجف بودیم چندین غزل سرود؛غزل هایی که شاید هیچ کس جز مولایمان آن ها نشنید ؛ زیرا می نوشت و در ضریح امام علی(ع)) می انداخت.

 آن روز ها با شوخی ها و بذله هایش چقدر ما را می خنداند. صبح اولین روز وقتی دید دیر از خواب برخاسته، روبروی حرم امام ایستاد و گفت:

     یا علی (ع) جانم به قربانت ولی حالا چرا؟!

پرویز برای من از خودش گفت . از دوران طلبگی اش ،از پدر شاعر و جانبازش ،از برادری که نوجوانانه پرکشیده بود...

 پرویز به زیارت که می رفت، شکفته تر باز می گشت و می گفت: غزلی سرودم و آن را در ضریح انداختم.همان جا بود که سرود:

      گاهی مزه دارد وسط را بمیری

2-رمضان سال گدشته تماس گرفت که::

-         می خواهم در شعر خوانی در محضر مقام معظم رهبری شرکت کنم ؛ می توانی پارتی من شوی؟

گفتم:

-         من؟! خودم را هم دعوت نمی کنند... اما دوستان حوزه هنری می توانند کمکت کنند.

نمی دانم موفق شد یا نه.

   ولی برایم توضیح داد که او هم از زخم خوردگان وقایع انتخابات88 است و ظاهرا برادران خودسر از خجالت او در آمده بودند! هر چه بود ، مهدی پرویز فرزند یک فرمانده جانباز بود؛ فرماندهی که بسیجیان باز گشته و بازنگشته از روز های پایداری به احترامش کلاه بی کلاهی شان را از سر بر می داشتند.

3-زمستان 89،یزد، کنگره ی شعر دفاع مقدس؛مثل همیشه بهره های این کنگره نیز بیرون از جلسات شعر خوانی بود.

 من و پرویز و یکی از داوران کوچه پس کوچه های یزد را گشتیم . کوچه های کاهگلی و طویل که تایر هیچ ماشینی به درکشان نایل نشده بود .

بازار سنتی ،مسگری ها و بناهای تاریخی تماشایی بود. وقتی به شیرینی فروشی حاج خلیفه رسیدیم، پرویز خیلی شیرینی خرید ؛ آنقدر که می شد با آن کام یک طایفه را شیرین کرد.مگر از پرویز جز این انتظار بود؟

  و چقدر سر به سرش گذاشتم ،و قتی می گفت من مشاور فلان وزیر بوده ام و با فلان وزیر....خدا از سر تقصیراتم بگذرد اما پرویز به واقع آن قدر توانمند بود مشاور خوبی برای یک وزیر در این روزگار باشد .

4- وقتی یقین کردم که مهدی پرویز سر نماز پرکشیده است ، یاد مصرعی افتادم که در نجف و کربلا تکرار می کرد؛ مصرعی از یک غزل که همان جا سروده بود:

    گاهی مزه دارد وسط را بمیری!