گندم و بلدرچین
گندم و بلدرچین
عکس از : موسی هاشم زاده رگ هایم هنوز درخشان اند صبح که از خانه سرازیر می شوم با اولین خورشید شک می کنم به صبحانه و آفتاب که نوشیده ام حالا چگونه بگویم: "شب را سپید بوده ام و کجا چه نوشیده ام " که تو باور کنی؟! .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. افتاده آفتاب لب ایوان ایوان که تا اتاق نمی آید خورشید از کناره ی تابستان در متن اتفاق نمی آید ایوان و سایه های بلند کاج افتاده اند کنج فراموشی پرسید باز طارمی غمگین :"گنجشک اشتیاق نمی آید ؟" حالا سپیده نیست همین کافی است تا کم کمک عوض بشود ایوان حتی اگر دوباره بیاید " یاس " دیگر به این رواق نمی آید این فصل چندم است که می خوانم از ماجرای گندم و بلدرچین در نیمه بار مانده صدای پا از کوچه ی وفاق نمی آید هنگام کوچ رفت و نمی ریزند اسفند روی شعله ی فروردین آهنگ ابتهاج پرستو ها از انحنای طاق نمی آید شب را دقیق می شوم انگاری ماهی میان حوض حیاط افتاد بس می کنم عزیز دلم ماه است ماهی که بی محاق نمی آید زشت و زیبایتان را بیش از یک آغوش نمی خواهم! بعد می گویم: " جناره هایتان بر سواحلم چه می کنند؟! " رد پایت نه آسفالت هیچ رفتاری را به خود نمی گیرد! می بینی ! چطور داری هر روز بی نشانه تر می شوی! تنها تکان دست تو کافی بود تا سیب ها رسیده فرو ریزند از شاخه های ترد جوان ناگاه گنجشک های زمزمه برخیزند آن شاخه های ترد جوان هر صبح پیچیده در حلاوت لحنت بود : "این سیب ها رسیده تر از صبح اند ، این سیب ها چه وسوسه انگیزند" بعد از بهار های پیاپی باز گنجشک ها هنور همین جایند گنجشک ها ادامه ی خورشیدند ، گنجشک ها ترنم یکریزند شب عاشقا نه های مرا مهتاب با موج موج چشمه ،رها می برد از کوچه باغ ها که درختانش شهری غزل به شیوه ی تبریزند با هر نسیم جان رشید تو سروی به باغ های جهان افزود اینک چه سروها که شبیه تو در باغ شوق ،شور می انگیزند حتی بهار بی نفست یعنی جنگل که شاخه های درختانش چون برگ پیش پای تو می افتند ، با خش خش زوال می آمیزند نه خلسه ی عارفان نه جذبه ی عاشقان ابتهاج یعنی: چند دانه ی پنهان در برف از زبان یک گنجشک! .............................................................................................................................................. جنبش خورشید واینک ناگهان گنجشک ها بامدادی زیر سر دارند آن گنجشک ها زودتر از هر طلوعی ناگهان پر می کشند مثل صبح اشتیاق از آشیان گنجشک ها فوج شادی های کوچک روی بید و نارون یک دهن آواز روشن با زبان گنجشک ها برگ ها سر مست از نوشیدن صبحی مذاب لذت خورشید در چشمانشان گنجشک ها صبح می آ ید ُُُ به روی برگ برگ نارون می نویسم زیستن اما بخوان :گنجشک ها آسمانی صاف آغازی درخشان ُروز بعد همچنان باغ تماشا همچنان گنجشک ها گوی و میدان ، گویی در میان نیست شهر ما کوچه هایش به گودال می ریزد خیابان هایش به... میدانش : خارج از محدوده تنها سواری اسب می دواند که سال هاست نیست! ...اما عجیب دل نگرانم، چه می کنی؟ ابری ترین سوال جهانم چه می کنی ؟ یک روز موج آمده و بعد رفته ای آن سوی آب،در جریانم،چه می کنی؟ هی نامه پشت نامه ،جوابی نمی دهی خطی، نشانه ای که بخوانم چه می کنی حالا اگر به خانه ی خورشید رفته ای ای نبض نور !در شریانم چه می کنی؟ هر روز گفته ام که تو آنجا دلت خوش است هر روز آه ....بی که بدانم چه می کنی من بی تو اضطراب سرابم مشوشم در لحظه لحظه ی هیجانم چه می کنی؟ می خواستم به نام تو از ماه دم زنم با تکه ابر روی دهانم چه می کنی؟! ریل باغ های انار را رسیده بود .... راه افتادیم -بر این ریل چه رفته است؟ -نرفته است- انگار هیچ که هیچ به خود نمی گیرد گذشتیم انار بود که رسیدیم گفته بودم: -سوغات چه می بری؟ بهانه آورد -چند کوپه - نایستادیم نهر آهن به افق می ریخت انارها رسیده بودند سرخ شده بودیم نبودیم از ماهی طعمه ای بساز خزر را که صید کنی برای امشب کافی است
| Design By : Moussa Hashemzadeh |
