بی پرده

و آسمان می دهم به گلدانم.

دارم می رسم به دقیقه ای که :

زنگ می زنند ،

پشت در همان ساعت قدیمی است ،

چند لحظه دیدار آورده است !

هر چند بر افروخته ام ـ می فهمی؟ ـ

من دل به تو نفروخته ام می فهمی؟!

شاید عصبانی ام که تقصیر تو نیست

ای عشق پدر سوخته ام ، می فهمی ؟!

این بهانه ای است که یادش را با یک بیت از خودش گرامی بداریم .

این بیت کم تر از یک دیوان نیست :

  چندی است شهادت شده معنای دمیدن

  تا بعد چه حیرانی تو نام بگیرد!

.