۱) .....که تعامل شاعر و ناشر همیشه تلخ است .  تلخ است وقتی قرار است کلمه به کالا ــ و با کمی تاخیر بخوانید پول ــ بدل شود. پس این تلخی ربطی به سید ندارد . برای شاعر سخن گفتن از قرار داد و تیراژ و چاپ و ...چیزی است مانند تعیین شیربها در مجلس خواستگاری ،، وقتی پدر دختر کم رو هم باشد.    و من دیده ام شاعری را که از سید گلایه کرده اما کتاب دوم و سوم و چهارمش را هم برای چاپ به سید سپرده است.

۲) و سید پیش تر از ناشر بودن شاعر بوده و شاید بارها تلخی تعیین شیربها برای دخترانش(=شعرهایش) را چشیده است.

۳) سید یک هیئتی مدرن است و خیمه ی هیئت های زیادی را بر پا کرده  که برخی از آن ها بی او نیز برپایند.همین جلسه ی شعر دوشنبه ها که با همه ی ضعف هایش مهم ترین جلسه ی نقد تخصصی شعرحوزه است ، از خیمه های اوست.

۴) سید می خواست ماه رمضان تنها تداعی کننده ی زولبیا و بامیه ،فوتبال گل کوچک و شب نشینی های افطار تا سحر نباشد. می پندارم کلمات روزه دار و ستاره های سحری  مذاق برخی را تعییر داده است .

۵) منظورم از سید ، سید ضیاء الدین شفیعی است .

۶) بندهای بعدی نوشته می تواند بدی های سید باشد که نوشتنش با شماست.