- دست فروش خوش حال (نه خوشحال !)

- ساندویچ ترشی های شیرین

- شوریده ی دلمند

- گندم فروش جو نما!

- و...

 داشته  باشد اما او  خودش را این گونه می نامد :

 - خر بزرگ!

اهالی محله های پامنار ، مسجد جامع و دروازه ری  قم سال هاست دوره گردی را می شناسند که ساندویچ ترشی می فروشد . او جار می زند : " کره خر ها یاری کنید ، از خر بزرگ خریداری کنید ! "  بذله ، لطیفه ، لیچار،خنده و خوش دماغی از جنس های اصلی بساط سیار اوست .

نمی دانم  تا بگویم در پشت این سادگی ها چه گوهری را پنهان کرده است . فقط به  یک جمله از او اکتفا می کنم :

وقتی تنها پسرش  شهید شد ، رفته بودیم منزلش  دعای کمیل بخوانیم(منزل:خانه ای با سقف ضربی  که کمتر  از بیست متر اعیانی داشت!). در آن جمع جمله ای گفت  که هنوز  و همیشه با من است ،،گفت :

 "پسرم محمد ،خیلی با استعداد بود ( که بود ). دلم می خواست دكتر شود  و سر پیری دستم را بگیرد. تنها چیزی که فکر می کنم خدا به خاطر آن محمدم را از من گرفت،این بود که من به او دل بسته بودم!  خدا می خواست فقط به خودش توکل کنم !"