تو بودی

که این بار

از پنجره گذشتیم

نشستیم در باغچه ،،

 ـ  رو به رویت  ـ

دست کشیدیم

                     اطلسی ها

                   و شب بو ها را

شیپوری ها دمیدند :

                       تو بیشتر شدی

ابرهای تکه را

گذاشتی در جیب ها

                       و چشم ها

گفتی : به امید باران

هنوز شب نم داشت

چیز هایی هم بود

که بادی گرفت

"مجموعه "ات را جمع کردم .

     * * *

این اطاق هیچ وقت پنجره نداشته است !