گندم و بلدرچین

تنهایی چند نیمکت دارد؟

masihemontazer — Mon, 19 May 2008 07:18:18 GMT

....مثلا همین جا که باغ لاله است

تنهایی چند نیمکت دارد؟

می شماری ؟

به انگشتانت اعتماد نکن

همیشه از لای انگشتانت

حتی چنار های امروز را هم نمی بینی

می ایستی همین جا

و کنار عکس یادگاری می افتی

اما لاله ها را ، فرق چنار با تنهایی را

نمی دانی....

اردیبهشت

masihemontazer — Wed, 14 May 2008 05:37:18 GMT

اردیبهشت ها

فراوان تری

و بیش تر مهربان تر

مثل این که:

پشت در

با تمام کوچه ایستاده ای

من با تمام خانه منتظرم ....

زنگ می زنی

پنجره را باز می کنم

چقدر این هوا به پیراهنت می آید!

پرواز

masihemontazer — Mon, 05 May 2008 11:20:18 GMT

ملافه هنوز گرم تپیدن بود

و مشتی پر فرشته

کنار بالینت.....

هیچ وقت

دهان پنجره را

این گونه

حیرتزده باز ندیده بودم!

قربان ولیئی ......

masihemontazer — Sat, 03 May 2008 10:54:18 GMT

فقط تماشا کن .......

تابستان ۷۵ ......مشهد اردهال

بعد از ظهر یک پنج شنبه بود . کنار جاده ی خلوت ،باید منتظر وسیله ای بودیم که از مشهد اردهال برگردیم .من منتظر بودم و عکس می گرفتم با دوربین زنیط. او منتظر نبود ،، می دانم .....

قربان ولیئی آن گونه که بود...

masihemontazer — Sat, 03 May 2008 10:48:18 GMT

تابستان ۷۵ مشهد ارهال تابستان ۷۵ تهران

سه زیارت کوتاه

masihemontazer — Sun, 20 Apr 2008 07:32:18 GMT

سه زیارت کوتاه

1 – عظمت مهربان

عظمت مهربان ؛ این رساترین واژه ای بود که در حرم مولای متقیان یافتم و با تمام وجود می دیدم

که :

" مور،چه می داند که بر دیواره ی اهرام می گذرد

یا بر حشتی خام ! "

باید از خودش بخواهی که بهتر ببینی اش و آن گاه می بینی که حتی رساترین زیارت نامه ها هم زبان زمزمه ی تو با او نمی شوند . پس باید بنشینی و در سکوت تماشا کنی . حتی اشک هایت را نبینی که بی توکجا می روند.

این مهربان عظیم ، این عظمت مهربان تو را هم مهربان می کند و بعد می بینی از هیچ کس کینه و گلایه ای به دل نداری ؛ همه رابخشیده ای و چقدر مهربانی خوب است .

در حرم او دست و پایت را گم می کنی و خود را که می یابی باید مهربان شده باشی.

و من مهربانی و عظمت را در هیچ جای عالم سیال تر از حرم مولا (ع) ندیدم .

2 – گریستن و نگریستن

چقدر باید گریسته باشی تا چشم نگریستنت به او گشوده شود؟ حرم حسین(ع) را در هیچ شعری ندیده ام . خدایا چرا این همه از حسین(ع) می گویند و هیچ کدام حسین(ع) نیست ؟ شاید هیچ کس آن طور که باید نگریسته است! تو می دانی که حسین(ع) بیش از هر بزرگی در کلام امیران کلام سروری کرده است .چرا حسین(ع)درهیچ شعری چنان نیست که او را در حرمش می یابم ؟! می یابم؟!

نه می یابم نمی بینم؛ چرا که شایسته ی نگریستنش نگریسته ام !

در حرم حسین (ع) اشک جلد تر از کبوتران بارگاه اوست .

حسین(ع) در بارگاهش تنها نیست . اگر نمی توانی زائر او باشی زائر حبیب باش ؛ زائر زهیر باش یا نه اصلا برو به قتلگاه و زائر زمینی باش که روزی خون گلوی حسین(ع) را بر خود جاری دیده است .

حسین(ع) نیز چون علی(ع) مهربان است اما مهربانی حسین(ع) جور دیگری است ؛ نمی توانم بگویم!

3 – رهایی

در حرم عباس(ع) رهاتری ؛ نمی دانم چرا! این جا می توانی کمی حسین(ع) را ببینی و کمی علی (ع) . حتی اگر دقیق شوی فاطمه(ع) را هم می ببینی .

بار گاه عباس(ع) بارگاه وفاست اما نباید از رشادت غافل شوی . عباس(ع) آنقدر بزرگ است که حتی می توانی از اوگلایه کنی . و من دیده ام که زائرانش از او هم دنیا را می خواهند و هم عقبا را .

یادت باشد اگر خواستی به زیارت حسین(ع) بروی از عباس(ع) اجازه بگیری؛ حتما اجازه می دهد .

چند لحظه دیدار

masihemontazer — Sun, 13 Apr 2008 07:44:18 GMT

دارم پنجره را کشیده تر می خواهم ،

بی پرده

و آسمان می دهم به گلدانم.

دارم می رسم به دقیقه ای که :

زنگ می زنند ،

پشت در همان ساعت قدیمی است ،

چند لحظه دیدار آورده است !

پدر سوخته!

masihemontazer — Wed, 09 Apr 2008 04:37:18 GMT

یک رباعی از دوره ی واسوختم (!):

هر چند بر افروخته ام ـ می فهمی؟ ـ

من دل به تو نفروخته ام می فهمی؟!

شاید عصبانی ام که تقصیر تو نیست

ای عشق پدر سوخته ام ، می فهمی ؟!

احمد عزیزی

masihemontazer — Mon, 07 Apr 2008 07:20:18 GMT

احمد عزیزی در اغماست و من نمی دانم اغما کجاست .

این بهانه ای است که یادش را با یک بیت از خودش گرامی بداریم .

این بیت کم تر از یک دیوان نیست :

چندی است شهادت شده معنای دمیدن

تا بعد چه حیرانی تو نام بگیرد!

دستاس

masihemontazer — Sat, 15 Mar 2008 10:27:18 GMT

دیر کرده بودی

مثل هنوز

که نمی آیی .

به مادر گفتم :

- اگر سپیده نیاید...؟

خندید و نگاه کرد به دستاس.

و من که ستاره نداشتم

کودکی هایم پر از ستاره شد ،،

ستاره هایی که با خرده های ماه گذشته می ساختم .

این روزها

بزرگ شده ام

که دیگر دستم به هیچ ماهی نمی رسد .

تو

که صدایت به کودکی هایم می رسد

به مادر بگو :

دنیای ما

ماه نه

تیرگی هایی دارد

که باید زیر دستاس تو خرد شوند .