گندم و بلدرچین

رجعت

masihemontazer — Wed, 16 Dec 2009 07:37:51 GMT

*توضیح:

آن آهنگ «خون جاری» را خاموش می کنم ، به احترام بوی بلیغی که روز به روز دارد شدید تر می شود . پس بشنویم :

می توانم به اشاره ای

خورشید را از غرب

به میانه ی آسمان باز گردانم.

می توانم فراگیرترین آب ها را

از تنوری تنگ

به قعر زمین فرو برم .

و شاید یک روز

دریاها را بالا بگیرم

تا رود ها به سرچشمه هایشان بازگردند

اما فرات هرگز باز نخواهد گشت

به روزهای پیش از فرات....

...که خون جاری ...(2)

masihemontazer — Wed, 09 Dec 2009 08:01:18 GMT

... که جاری نماند یا بماند

طناب و حلقه ای ... اما بماند

پس از تصمیم ما این چارپایه

چقدر از پا بیفتد تا بماند؟!

...که خون جاری است...

masihemontazer — Sun, 29 Nov 2009 08:14:18 GMT

...که خون جاری است ،جاری از گلویی

اذان گفتند اکنون با چه رویی ،

تو می خواهی که با آب وضویت

لب چاقوی تیزی را بشویی!

* احتمالا تا چند پست بعدی دو بیتی هایی با همین صدا ـ صدای خون - برایتان می نویسم .

به خاطر پسرم

masihemontazer — Tue, 17 Nov 2009 09:04:18 GMT

لا اقل

این اواخر را با من باش

به خاطر پسرم

که هر روز نگران تر قد می کشد

و دستش به همه ی چراغ ها نه....

می رسد .

می گوید :

ـ بابا ! بزرگ بشم که چی؟

که هر روز برم اداره ؟

اصلا تو هم

امروز زودتر بیا خونه!

می گویم :

ـ پسرم!

آدم ها هزار جور بغض می کنند.

به جای هم گریه می کنند،

غصه می خورند،

اما هر کس برای خودش پیر می شود.

رو می گرداند که :

ـ مامان

پس برای من

یک چایی غمگین بریز!

* جملات سبز نقل قول مستقیم از پسرم مسیح است.

"و"

masihemontazer — Sat, 14 Nov 2009 05:45:18 GMT

به احترام ضیاءالدین ترابی

عنوان اين نوشته « و » است ، يعني واو عطف ، نه واو كه يكي از حروف الفباست ! توضيح مي دهم كه چرا « و » .

حقيقت اين است كه ضياءالدين ترابي را با واو عطف مي شناسم ، آن هم واو عطف در انتهاي سطرهاي شعرش . راستي چرا بايد مصرع يا بند شعري با « و » به پايان برسد ؟ بهتر نيست هر كجا در پايان مصرعي به واو رسيديم، آن را به مصرع بعدي متصل كنيم ؟ چرا ترابي چنين نمي كند ؟ همين چند روز پيش از وي خواستم يكي دو نمونه از شعرهايش را در اختيارم بگذارد . لطف كرد و اين شعر را با دست خط خودش به من داد كه اتفاقا چند واو مهم دارد :

و اما دون كيشوتي كه با دوچرخه سفر مي كند

به دور جهان

يقين چيزي كم دارد

با اين همه هركس حدس خودش را مي زند و

دون كيشوت حدس خودش را

بالا رفتن از نردبان پست مدرنيسم اين آفت ها را هم دارد

بقيه ي شعر را نمي آورم ولي بدانيد چند « و » عطف ديگر در ادامه ي همين شعر هست !

***

شعر آيينه ي تمام نماي رفتار و سلوك شاعر نيست اما معتقدم در شعر مي توان بخش هايي از رفتار و كردار شاعر را تماشا كرد . نمي گويم مثلا اگر شاعري ريش پرفسوري اش را رنگ مي كند يا سيگارش را در جورابش مي گذارد ، حتما از واو عطف در انتهاي مصرع هاي شعرش استفاده مي كند ! و اگر دست از اين كارها بردارد ، شايد ديگر اصلا از واو استفاده نكند ... اما مطمئنم واو عطف به بخشي از وجود ضياءالدين ترابي مربوط است .

واو عطف يعني حرف هاي گوينده يا شاعر ، به جاي ديگري از اين عالم معطوف است ومعطوف بودن با عاطفه ـ كه رابطه اي بين آدمي و اطراف است ـ بي ارتباط نيست و مي خواهم از همين جا به طرز غير مترقبه اي نتيجه بگيرم واو عطف در شعر ترابي نشانه ي عاطفه ي اوست ، گرچه شايد هيچ كس ـ‌جز اهالي منزل ايشان ـ از ايشان نشنيده باشد : عزيزم !

ترابي اصلا اهل اين گونه اداها نيست اما اين دليل نمي شود كه دلش براي كسي( مثلا مجید سعدآبادی و حبیب محمدزاده) تنگ نشود يا براي دستگيري ، به « پاره خط » سينا عليمحمدي مقدمه ننويسد .

ترابي به همين راحتي كسي را به وجودش راه نمي دهد . دوستي با او حتما « گمركي » مي خواهد و اين شايد بي ارتباط با سوابق ايشان نباشد .

برگرديم به واو عطف ؛ همين شعري كه اتفاقي از او گرفتم و اين جا به عنوان نمونه آوردم ،اصلا با واو شروع شده است و اين يعني همه ي حرف هاي من:

ترابي به بي گرانگي ديگري وصل است و این شعر فقط چشمه اي معطوف به آن است .

ترابي توانسته با همين واو به ظاهر كوچك ، تشخصي به شعر خود ببخشد .اين روزها كمتر شاعري را مي شناسم كه مانند ترابي به شعرهايش شبيه باشد . شعرهاي ترابي شبيه خود اوست با همان جديت و عاري از عواطف افراطي و سرريز كه خواننده هاي امروزي چندان نيازي به آن ندارند .

ترابي خواننده ي خود را متقاعد كرده است كه پايان سطر ، پایان عطف نيست و عطف هاي ما نبايد در ميانه ي حرف هايمان گم شوند .

** و اما بعد :

ای کاش این نوشته را دست کم برادر عزیزم محسن مومنی بخوانند....

برای آن ها که به بهانه ی مرگ تنهایمان گذاشتند...

masihemontazer — Wed, 28 Oct 2009 11:26:18 GMT

میان من و تو

فاصله افتاده است

تو:

از رد خونت

به واقعیت رفته ای

داری در صفحه ی بعد

به زندگی ات می رسی

من :

گنجشک ها به خواب هایم رفته اند

و نارون ها به آرزوهایم

ابر ها را پس و پیش می کنم،

شاید ستاره ای ...

نمی بینم .

گاهی نوری می افتد

میان تاریکی دو سطر

(شاید ر و به ما ایستاده ای

که زندگی ات

سرایت می کند به این سو)

می بینم :

خون شقیقه ات بند آمده

اما هنوز

صدا می رسانی به گنجشک

و آفتاب را به نارون

و از پیشانی ات می خوانم :

این کتاب همیشه از آخر خوانده می شود !

نگران نباش

masihemontazer — Sun, 25 Oct 2009 07:57:01 GMT

نگران نباش

می گویم

پنجره باز بماند و گنجشک ها

به نارون هایت باز گردند

می گویم

در بسته باشد

و خیابان به خانه ات نیاید

می گویم

هوا آفتابی است

فقط گاهی

سایه های نرده ها

پیاده رو را ناهموار می کند!

نگران نباش

مواظب باش!

محقق

masihemontazer — Wed, 07 Oct 2009 12:29:18 GMT

* * *همین دیروز خبر رسید که جناب استادم جواد محقق با تعدادی از اهل قلم و نظر به آلمان سفر کرده اند . بنابر این تا لحظه ی بازگشت ایشان به کشورمان این وبلاگ به روز نخواهد شد!

قرار شد بسرایم غزل به یاد محقق

مگر دوباره محقق شود مراد محقق

فریضه ای است موءکد که دوستان دل خود را

به دست باد سپارند ولی به باد محقق

دلا تلاش چنان کن که هر دو کام بگیریم

من از جوار محقق تو از جواد محقق

و یا تلاش چنان کن که هر دو بهره بگیریم

تو از جواد محقق من از سواد محقق

به اعتدال محقق در این زمانه کسی نیست

به دست او شده تنظیم ،کم و زیاد محقق

اگر که ناخن تقوا تن تو را بخراشد

بمال روی تن خود کمی ضماد محقق

شبی که خسته و بی تاب به رختخواب می آیی

دوای کوفتگی چیست؟ به جز پماد محقق

در این زمانه که حال جهان غرب خراب است

چقدر حال تو خوب است به اعتقاد محقق

برو به شرق به ژاپن ببین که رو به زوال است

و ما چقدر شریفیم به استناد محقق

اگر زقونیه آمد و شعر ناب نیاورد

یقین بدان که شکسته نوک مداد محقق

اگرچه شرم نکردم غزل سرودم و کردم

چه استفاده ی حسنی ز اعتماد محقق!

ضرب المثل

masihemontazer — Mon, 05 Oct 2009 06:17:18 GMT

پدرم می گوید:

کسی که می خواهد پدرش را بسوزانند

خودش

هیزمش را فراهم می کند!

از دیار حبیب

masihemontazer — Wed, 16 Sep 2009 05:38:18 GMT

به حبیب محمد زاده گفتم :من هم گاهی به خیال هایی می رسم که می دانم اگر بخواهم بنویسمشان ، نباید تقطیع شوند . مثلا همین که تهران و من سردرد داریم و....

بعد قرار شد حبیب همین ها را که گفتم، شعر منثورکند ، یعنی پرو بالی شاعرانه دهد که این شد:

سرزمین مادریم که سر در گریبان دارد . سری که سالها خم شده در کرج ؛ و از پشت سد می نوشد . تهران ، که سالها سر بلند نکرده و اشکهایش را جا گذاشته در خزر ؛ یا از تنگه ی هرمز به اقیانوس می ریزاند . سری که درد می کند و قمصر کاشان هم اگر به سد بریزد ، داروی مسکن خوبی نیست . سرهای بسیاری در تو حیران است از درد . در گریبان است چنان که می دانی ، آب بسیاری ریخته ایم پشت سر ، سری بالا نیامد ، ورق بر نمی گشت.